Joost Brummelkamp - blog

Zo, waar blijf je nou, met je verhaaltjes dat je weer gaat bloggen, daar is anders weinig van te merken, hoor, vooralsnog

Joost Brummelkamp — Fri, 03 Nov 2006 21:59:00 +0000

Jullie hebben helemaal gelijk. Maar het was herfstvakantie voor de kinderen, en ik had opeens allemaal akelige vlekken en koorts, die wel weer over zijn, natuurlijk, maar toch moet het niet, en vooral ben ik websites en ondernemingsplannen aan het knutselen, en daar over aan het praten met mensen, en mijn weblog is vaak toch weer het laatste wat aandacht krijgt - kijk maar naar dag en tijd onderaan deze post, geen normaal mens gaat op vrijdagavond elf uur nog iets tijpen. Vroeger zeiden mensen dat nog wel eens, tijpen.

Ik heb wel weer iets bedacht, namelijk dat mijn linklijst moet worden aangepast, en ik heb mooie plannen voor de promotie van mijn winkeltje, waar jullie misschien op termijn een primeurtje van krijgen. Maar het duurt wel nog even. Eerst slapen want morgen vroeg weer op. Had ik al verteld dat ik les ga geven, in energiespul? Morgen deel zoveel van de voorbereiding. Slaap lekker, lieve lezertjes.

Desing

Joost Brummelkamp — Fri, 13 Oct 2006 21:26:00 +0000

- met excuses voor de belabberde want door iedereen al gebruikte grap met het verkeerd spellen van het woord design - (die ik desondanks toch nog grappig vind, vandaar)

Eén van de redenen dat ik dit blog heb heropend (naast dat ik jullie allemaal vreselijk heb gemist, natuurlijk), is dat mijn praktijk nu werkelijk serieus vorm begint te krijgen. En bij vorm hoort, u raadde het al, design. En een website, vanzelfsprekend.

Nu zijn jullie, mijn lieve lezers, natuurlijk de aangewezen personen om daar iets van te vinden. Echter, dat design (ook wel ontwerp, of vormgeving) is nog uiterst geheim. Dat wordt hier dus niet ter download aangeboden. Wat wel kan, is, op verzoek, een voorproefje toegestuurd krijgen. Daar mag je dan wat van vinden, en dat mag je vervolgens aan mij melden, en daar doe ik mijn voordeel mee, en dat komt dan weer ten goede aan de mensheid. Da's in het kort de bedoeling. Interesse? joost punt brummelkamp et gmail punt com, en dan wat tekst sturen waar ik uit kan opmaken dat je mee wilt kijken.
Stuur ik je wat plaatjes.

Zak

Joost Brummelkamp — Wed, 11 Oct 2006 19:13:00 +0000

Wat Klaus betreft: ik heb hem laatst beloofd dat als ik weer zou gaan bloggen, ik zijn inspanningen onder de aandacht zou brengen. En hoewel ik hem in de commentaren bij uitzondering de mantel heb uitgeveegd (de 'onvolprezen' Klaus Gena had ik eerst zullen schrijven, maar dat is enkel en alleen zijn eigen schuld. Als hij doet waar hij goed in is verdient hij het enkel geprezen te worden, maar ja. Concentratie, hè), vind ik dat hij een mooi liedje gemaakt heeft. Vooral een mooie tekst, eerlijk gezegd, de muziek en zang kunnen misschien door iets geoefender vertolkers tot hun recht komen.

Luistert allen. En wees niet zo streng voor hem als ik ben geweest.

Terug, voor nu

Joost Brummelkamp — Wed, 11 Oct 2006 19:10:00 +0000

Zo. Er is wat water onder de brug door, en hoewel nog niet alles klaar is, is er weer ruimte voor een beetje bloggen.

Vreemd hoe de blogosphere werkt - al maanden niets meer geschreven, en toch krijg ik een soort eervolle vermelding bij Klaus, schrijft een andere blogster die ik zeer hoog heb aangeschreven, en met wie ik onlangs haar allereerste chat voerde, aan me "of het bij mij soms niet kriebelt om weer te gaan bloggen", en reageren er mensen op de aankondiging hieronder, terwijl ik dacht dat er alleen mensen hier kwamen op zoek naar mijn ongeëvenaarde plaatje over alchemie (zelfs bij gewoon googelen op Alchemie sta ik intussen al op pagina twee, enkel en alleen omdat half Duitsland dat plaatje mooi vindt, iets anders kan ik niet bedenken).

Wel, ik besta dus nog, hoewel ik bij de strengere (of gewoon consequente) linkers uit hun linklijstje ben verwijderd - bij luie of trouwe bloggers sta ik er gewoon nog tussen, hier en daar.

Title: none

Joost Brummelkamp — Mon, 02 Oct 2006 21:50:00 +0000

Het zou kunnen (eventueel) dat ik hier weer wat ga bloggen. Binnenkort.

Wembley

Joost Brummelkamp — Sun, 28 May 2006 18:05:00 +0000

OK, een uitzondering. Maar ik hoef dan ook niets zelf te schrijven:

Dit is fragment nummer 10 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Leolo lacht. 'Je hebt nog steeds een ketting met een kruisje om je nek! Kom op, Wembley, jij gaat lekker varkens uitbenen. Je hoeft ze niet op te eten, hoor. Alleen in stukken snijden. Rats rats. Met een groot mes. Je zult het nog leuk vinden. Ik weet het zeker.'
'Wanneer begin ik?'
'Morgenochtend halfzeven. Jij houdt toch van vroeg opstaan? Is goed voor je. Ben je ook lekker op tijd klaar. Kun je nog op stap met Diop.'
Leolo schrijft iets op een papiertje dat hij uit de zakken van zijn zijden jas gehaald heeft.
'Laat dit aan de mensen zien, aan de buschauffeur en aan andere mensen, dan vertellen ze waar je heen moet. Je moet een bus nemen waar dit op staat. En dit is de naam van het bedrijf waar je heen moet.' Hij wijst de woorden aan die hij heeft opgeschreven. Ik pak het papiertje aan en stop het in mijn zak.
'Was er nog iets anders wat je wilde vragen?'
Ik knik. Het belangrijkste moet ik nog zeggen, maar ik weet niet hoe ik het moet aansnijden. 'Wil je zondag komen, Leolo?'
'Ik doe mijn best, jongen. Je weet dat ik er graag bij ben, maar jullie voetballen zo vroeg.' Hij lacht breed. Zijn tand blinkt.
Als hij er zondag is, zal ik het zeggen.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Da's pas leven

Joost Brummelkamp — Sun, 09 Apr 2006 08:07:00 +0000

Nee, ik heb er niets over te zeggen. Maar helemaal niets zeggen, dat kan deze keer niet, hoewel ik officieel uitgeblogd ben.

"In een verpleeghuis in Belgie..." hoorde ik. Nog zonder zijn naam te horen, was het duidelijk om wie en wat het ging. Dat hij ruste in vrede. Dan doen wij het verder met zijn boeken, voor vrede of wat dan ook.

Jezus - schoonheid - behagen

Joost Brummelkamp — Thu, 23 Mar 2006 21:37:00 +0000

Heel in het kort wat ik wilde schrijven - beloofd is beloofd.

Het schijnt dat nergens in de Bijbel staat dat Jezus lachte. Ik denk niet dat dat een manco van Jezus is, maar van de Bijbel, en dientengevolge een probleem dat de hele christelijke religie aankleeft. Zelfs als christenen geloven dat je best mag lachen, blijft toch dat vreemde concept bestaan dat Jezus geleden heeft om ons van onze zonde te bevrijden. Waarom zou je je toch in godsnaam willen richten op een club die van alle mogelijke symbolen juist dat kruis gekozen heeft, die doornenkroon, dat bloedende hart, het lijden? Het Koninkrijk Gods is binnenin mij, en daar ga ik mee verder. Ik geloof niet dat ik die twintig eeuwen zwaarte en alle om- en krompraterij om het toch anders uit te leggen erbij kan hebben.

Ik hoorde laatst weer eens dat uit onderzoek gebleken is, dat op gangbare groente niet meer bestrijdingsmiddelen te vinden zouden zijn dan op biologische, en dat de voedingswaarde ook niet bewijsbaar hoger is. Zo beschouwd heeft het dan, los van het feit dat er wellicht minder chemicaliën in het milieu terechtkomen bij biologische landbouw (geen idee of dat ook onderzocht was, het is allemaal van horen zeggen), kennelijk weinig zin om voor biologische producten te kiezen. Behalve, opperde ik, als het Louis Bolk-instituut ons zou weten te overtuigen dat er nog iets anders te vinden is, dat buiten de natuurweten- schappelijke vitamines en carcinogenen ligt. En ik moest denken aan het onderzoek van de Japanner Emoto die water op allerlei manieren heeft bewerkt, door er mooie en rottige woorden op te plakken bijvoorbeeld, en die tot de conclusie (met bijbehorende foto's) kwam, dat het water reageert door bij positieve trillingen mooie kristallen te maken en bij narigheid verontrustende. De vraag blijft dan: wat hebben we daaraan? Wat is het nut van al die schoonheid, als we alleen weten dat we er mooie plaatjes van krijgen? Worden we er beter van? En is het wel nodig om beter te worden van schoonheid? Wat is überhaupt het nut van schoonheid?

En dan ten slotte: behagen.
Ik doe niet anders. De meest gebruikelijke term lijkt intussen 'pleasen' te zijn, maar hoe je het ook noemt: het werkt niet. De helft van de tijd of meer ben ik mensen aan het behagen, bezig om de dingen zo te doen dat anderen het wel leuk, fijn of bijzonder zullen vinden. Ik schrijf stukjes omdat ik wil behagen, zoek er leuke plaatjes bij om te behagen, schrijf humoristische, flauwe, prikkelende, hartelijke commentaren op andere weblogs om de lezers te behagen.
Ik maak grapjes dat ik op jacq ben, link naar Bert en Eliane en Ivo en probeer steeds weer iemand te behagen. En dan raak ik ook nog eens van slag als ik iemand juist helemaal niet behaagd heb - als een meneer Koudstaal de Tweede Wereldoorlog tevoorschijn sleept en me bijkans een boekverbrander noemt, ga ik een halve dag tussen al mijn bezigheden door zitten piekeren of ik hem nou wel of niet van repliek moet dienen, en hoe dat er dan uit moet zien, etc, ad infinitum.

En ik heb het zogenaamde "internet" er helemaal niet voor nodig. Ook in het dagelijks leven, thuis, werk, op straat, waar dan ook, ik ben de godganse dagen bezig met wat anderen misschien van me vinden, en proberen daar zo'n beetje naar te handelen of zelfs te leven. Het is doodvermoeiend. Het gaat er niet om dat ik al die dingen niet meen. Misschien had ik zonder deze neiging te willen behagen heel vaak precies hetzelfde gedaan. Maar het kost, het kost bakken met energie die ik aan andere dingen wil besteden.

Daarom lezen jullie vandaag het (voorlopig?) laatste stukje hier, en in de rest van de blogosphere. Als ik iemand werkelijk iets te melden heb, zal ik mailen. Ik laat de boel voorlopig online staan, je kunt reageren als je wilt, en we zien wel hoe het verder gaat.

En wie een goeie reading wil: www.lichtenopen.nl. Laat ik daar nou eens mijn energie volop aan gaan wijden.

Ivo

Joost Brummelkamp — Sun, 19 Mar 2006 23:02:00 +0000

Maar weer eens een link- dumpje. Ik hoop dat Ivo het langer volhoudt dan Bert, maar ik vermoed dat dat wel goed komt. Ivo komt me meer voor als het type logger dat een redelijk deel van zijn tijd niets beters te doen heeft, dus die logt wel door.

Waar het dus om gaat: er is van alles te beleven bij Ivo Victoria op het moment, en er komt, of tenminste, er reageert geen hond. Dat is jammer, want het is er zeer de moeite waard. Daarom:
leest allen Ivo Victoria zelf, nu on tour met zijn Sore Bottom Boys.

Voor mensen die ook - of misschien zelfs vooral - benieuwd zijn naar wat ik zelf te melden heb: er zijn interessante posts in de maak over respectievelijk behagen (maar die staat al een tijdje op stapel, dus dat kan nog even duren), schoonheid en Jezus. Zonder ironische bijbedoelingen, dus dat wordt wat. Dat zie je niet veel meer, in webloggend Nederland. Tot morgen dan maar (of volgende week, of later. Die retraite komt nog, maar wanneer is ongewis).

Tijd

Joost Brummelkamp — Mon, 13 Mar 2006 23:25:00 +0000

Tijd bestaat niet, en tijd voor een stukje al helemaal niet. Allemachtig, tijd voor een stukje.

Ik weet niet eens hoe ik mijn dagelijks leven moet vormgeven, laat staan mijn weblog. Nee, geen opbeurende taal vandaag van mij, hoor, als je daar voor komt moet je betalen, tot het eind van de maand halve prijs, zoals inmiddels genoegzaam bekend mag zijn, en daarna gewoon weer het volle pond.

Ik ben een retraite aan het plannen, gewoon twee dagen weg met alleen mezelf, want ik heb zo lang steeds mensen om me heen gehad de laatste tijd, dat ik bijna niemand meer langer dan een uurtje leuk vind, en vooral mezelf niet leuk genoeg. Iemand nog suggesties voor een bijna gratis te huren kamer voor één nacht, ergens bij de zee in de buurt, waar bijna niemand is? Iets duurder dan bijna gratis mag ook, maar niet te veel.

Goed, tijd bestaat niet, maar dit stukje wonderlijk genoeg intussen wel. Da's ook wat waard. Daar ben je blogger voor, nietwaar? En voor de lifetime achievement award van de Dutch Bloggies natuurlijk, maar dan moet ik mijn tempo en de kwaliteit van het gebodene nog iets opvoeren, vrees ik. Wie weet, anderhalve dag tussen de duinen kan wonderen doen. Begin ik zaterdagochtend opeens dagelijks baaie mooie stukjes het web op te spugen van heb ik jou daar.
Het kan toch? Ik verwacht het ook niet. Maar het kan.

Licht

Joost Brummelkamp — Thu, 02 Mar 2006 15:21:00 +0000

Toch nog niet beter (ja, het wordt op en top lijfloggen op deze manier), weer in bed met koorts en allerlei bijverschijnselen. En met een boek dat ik al zo'n tien? twintig? keer heb gelezen.

Nee, ik vind het niet eenvoudig om me over te geven aan het "uitzieken". Maar ik geloof niet dat er veel anders op zit.
Gelukkig heb ik Potok om me gezelschap te houden. Niet helemaal voor niets, geloof ik. Voorin het boek staat een opdracht van mijn leraar Engels van de middelbare school. Ik kreeg het boek omdat ik toen heel goed kruisjes kon zetten in precies het goede van vier vakjes, wat in die situatie erg gewaardeerd werd. Maar uit de opdracht blijkt dat ik nog om iets anders gewaardeerd werd, zo niet door de schoolleiding, dan toch in iedere geval door S.: "Please, get out of the shade and shine your light on others."

Dat is voor mij waar het boek over gaat, en waar ik al die 17 jaar sindsdien mee bezig ben geweest. En het komt wel, hoor, maar soms gaat het zo langzaam. Zeker als ik ziek in bed lig, en over alles na kan denken maar even niks kan doen.

Niet lekker

Joost Brummelkamp — Fri, 24 Feb 2006 20:11:00 +0000

De meest lullige plaatjes die Google Images te bieden heeft, staan onder de zoekterm "ziek". Daarom vandaag geen plaatje. Wel even kort:

Laura stuurde een tekening omdat Eliane haar de groeten deed, en ze dat heel leuk vond. Eliane heeft 'm gepost, en ik ben trots. Ook los hiervan: leest allen the Sellotape files.

In dat zelfde postje blijkt wel dat ik eigenlijk geen blogger ben, maar vooral een blogcommentator. Misschien is dat ook wel zo, maar toch vind ik het bloggen te leuk om niet te doen.

En als we het er dan toch over hebben wat anderen denken dat ik ben: Walter meent kennelijk dat ik altijd gelijk heb (rechts, onder Verse Vis, latere generaties zullen het zonder Walters tekst hierbij moeten stellen, want er is geen permanente link voor zover ik kan zien). Ik heb mijn twijfels. Overigens staat op het aanhalen van een in Nederland veel gebruikte uitdrukking waarin de duivel wordt aangeduid met een Hollandse mannennaam zonder pardon de doodstraf op dit blog.

Wat ik zelf denk dat ik ben, wordt op dit moment sterk bepaald door hoe mijn maag zich manifesteert. Iets beter, dank jullie wel, maar morgen maar weer verder zien.

Niet anders

Joost Brummelkamp — Fri, 17 Feb 2006 21:57:00 +0000

It is a wise child that knows its own father, and an unusual one that unreservedly approves of him.
- Mark Twain, More Maxims of Mark, 1927

Ik heb een vader, zoals velen van jullie. Mijn vader is niet goed.
Hij heeft me soms niet gesteund als ik dat wel wilde, en me soms in de weg gelopen als ik dingen juist zelf had willen uitzoeken. Hij heeft kwaliteiten niet van me gezien die juist zo belangrijk in mij zijn, en eigenschappen in me gestimuleerd die me niet brengen waar ik zijn wil. Hij heeft me dingen over het leven laten zien, die ik nu weer af moet leren, en hij heeft me niet bijgebracht wat ik zo graag had willen weten en ervaren toen ik klein was. Mijn vader heeft niet aan mijn diepste jongenswensen voldaan.

---

Toen ik freelance tekstschrijver, sjamaan als rolspeler, stenensjouwer, natuurvoedingswinkelmedewerker, theatertechnicus en tenslotte kwaliteitsmedewerker ten behoeve van het post-academisch onderwijs was geweest, besloot ik eens te gaan kijken of ik me iets meer kon focussen in mijn carrière. De consultant die me daarbij ging helpen, was een man die had wat-i hebben moest: ervaring, durf, een open geest, een warm hart, focus; ik had het niet beter kunnen uitzoeken.

Tijdens onze eerste ontmoeting had hij een beschaafd snorretje. Toen ik hem een maand later op de Nieuwjaarsborrel zag, was hij bezig zijn baard te laten staan. Dat stond hem goed. Een grijzende man met, vooralsnog, een zeemansstoppelbaard.
Kort geleden zat hij over zijn bureau gebogen om iets op te schrijven, en ik zag hem anders dan ik hem tot dat moment had gezien. Zijn volle grijzende haar, zijn volle grijzende baard, nauwelijks zijn gezicht.

En ik zag het. Het haar, dezelfde baard als mijn vader; hij is niet anders.
Het maakt niets uit.

Natter

Joost Brummelkamp — Tue, 14 Feb 2006 21:06:00 +0000

Kijk, ik was dus van plan frequenter te gaan bloggen. Dus gisteren een post, en dan vandaag weer één. Alleen had ik nog niet bedacht dat ik me vandaag allerbelabberdst zou voelen en zelfs hoofdpijn (Hoofdpijn! ik heb nooit Hoofdpijn!) zou hebben. En dus eigenlijk onder de wol zou moeten, wat ik dan ook maar gauw ga doen.

Maar niet dan nadat (ja, leest u maar eens goed, zo schrijf je dat) ik de paar ideetjes die ik voor vandaag in mijn hoofd had in nauwelijks geredigeerde vorm op deze plaats achterlaat.

Ik had van Bert Natter een beeld als van iemand die voornamelijk níet Ronald G. is. Maar hoewel ik R.G. met enige regelmaat langs zie schuiven omdat hij papa is op dezelfde school waar ik papa ben, vind ik Bert Natter de laatste tijd veel interessanter. Of hij dat ook is, maakt me niet zo veel uit, maar Bert heeft een weblog, een immens vergaarbekken waarin hij alle overtollige informatie spuit die hij verzamelt voor zijn werk als journalist. Alles waarvan je geen idee had dat je er ooit iets over zou kunnen of willen weten, leesbaar opgeschreven en gepubliceerd met gebruikmaking van veel te veel rare kleurtjes. Leest allen "De papieren wereld".

De laatste (wat laat)

Joost Brummelkamp — Mon, 13 Feb 2006 21:55:00 +0000

Ik geloof dat ik wat moet gaan schrijven. En wel hier, want uit mijn reageerders- verleden ben ik nog steeds gewend om af en toe een stukje tekst in een commentaarveldje te spuwen, maar ik vergeet dat ik nu ook de verantwoordelijkheid heb voor het onderhouden van mijn eigen blog.
Gelukkig waren mijn lezers zo vriendelijk mij op mijn plichten te wijzen.

Nu had ik daarnaast de afgelopen dagen wat technische problemen, zodat een stukje dat ik al enige tijd wilde plaatsen, er "maar niet van kwam". Alsnog.

---

Zaterdagmiddag, een week geleden, stond er voor de derde keer iemand voor mijn deur die ik wel kende, maar nog nooit gezien had. "Hallo, ik ben Adriana," zei Adriana, alleen zei ze dat niet, want niemand op internet heet zoals hij of zij werkelijk heet - behalve ikzelf en nog drie of vier anderen. "Hoi, ik ben bewegende," zei bewegende (alleen zei hij... etc.), gaf me een hand en verdween.

Zoals ik al eerder vertelde valt er over een reading niet veel meer te vertellen dan de reading zelf, en die heeft Adriana wel op een bandje, maar ik niet. En anders dan Lennard en Leez, schreef Adriana geen ervaringsverslag, maar een gedicht op haar website. En een gedicht, waarin staat dat je droomogen hebt, daar link je wat moeilijker naar, dan gewoon naar een stukje waarin staat dat je iets kunt waarvan je weet dat je dat kunt. Ook al omdat het poëzie is, waarin nooit iets is wat het lijkt.

Hoe dan ook, het viel me wat moeilijker dan in de eerste twee gevallen om direct een stukje te schrijven en ernaar te verwijzen - het leek me dat het de tijd nodig had om eerst even zelf daar te staan, zonder dat ik er iets over ging melden.
Dat doe ik nu wel. Ik vind het bijzonder dat Adriana een gedicht geschreven heeft omdat ik haar een reading gegeven heb, en ik vind het nog mooi ook.

Intussen hebben allerlei lieden hun meningen en ideeën ten beste gegeven over wat zij erin denken te lezen. Tussen die reacties verwijst Adriana naar hetzelfde prachtige bannertje dat Leez voor mij gemaakt heeft, en dat ook op deze site prijkt, daar rechts.

Ik bof maar, met mijn readees: friet, een mooi bannertje, een gedicht. Moeten jullie ook gaan doen, leren lezen. Het is leuk spul, energie.