Wembley
OK, een uitzondering. Maar ik hoef dan ook niets zelf te schrijven:
Leolo lacht. 'Je hebt nog steeds een ketting met een kruisje om je nek! Kom op, Wembley, jij gaat lekker varkens uitbenen. Je hoeft ze niet op te eten, hoor. Alleen in stukken snijden. Rats rats. Met een groot mes. Je zult het nog leuk vinden. Ik weet het zeker.'
'Wanneer begin ik?'
'Morgenochtend halfzeven. Jij houdt toch van vroeg opstaan? Is goed voor je. Ben je ook lekker op tijd klaar. Kun je nog op stap met Diop.'
Leolo schrijft iets op een papiertje dat hij uit de zakken van zijn zijden jas gehaald heeft.
'Laat dit aan de mensen zien, aan de buschauffeur en aan andere mensen, dan vertellen ze waar je heen moet. Je moet een bus nemen waar dit op staat. En dit is de naam van het bedrijf waar je heen moet.' Hij wijst de woorden aan die hij heeft opgeschreven. Ik pak het papiertje aan en stop het in mijn zak.
'Was er nog iets anders wat je wilde vragen?'
Ik knik. Het belangrijkste moet ik nog zeggen, maar ik weet niet hoe ik het moet aansnijden. 'Wil je zondag komen, Leolo?'
'Ik doe mijn best, jongen. Je weet dat ik er graag bij ben, maar jullie voetballen zo vroeg.' Hij lacht breed. Zijn tand blinkt.
Als hij er zondag is, zal ik het zeggen.
Dit is fragment nummer 10 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
Leolo lacht. 'Je hebt nog steeds een ketting met een kruisje om je nek! Kom op, Wembley, jij gaat lekker varkens uitbenen. Je hoeft ze niet op te eten, hoor. Alleen in stukken snijden. Rats rats. Met een groot mes. Je zult het nog leuk vinden. Ik weet het zeker.'
'Wanneer begin ik?'
'Morgenochtend halfzeven. Jij houdt toch van vroeg opstaan? Is goed voor je. Ben je ook lekker op tijd klaar. Kun je nog op stap met Diop.'
Leolo schrijft iets op een papiertje dat hij uit de zakken van zijn zijden jas gehaald heeft.
'Laat dit aan de mensen zien, aan de buschauffeur en aan andere mensen, dan vertellen ze waar je heen moet. Je moet een bus nemen waar dit op staat. En dit is de naam van het bedrijf waar je heen moet.' Hij wijst de woorden aan die hij heeft opgeschreven. Ik pak het papiertje aan en stop het in mijn zak.
'Was er nog iets anders wat je wilde vragen?'
Ik knik. Het belangrijkste moet ik nog zeggen, maar ik weet niet hoe ik het moet aansnijden. 'Wil je zondag komen, Leolo?'
'Ik doe mijn best, jongen. Je weet dat ik er graag bij ben, maar jullie voetballen zo vroeg.' Hij lacht breed. Zijn tand blinkt.
Als hij er zondag is, zal ik het zeggen.
Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>
