Jezus - schoonheid - behagen

Heel in het kort wat ik wilde schrijven - beloofd is beloofd.

Het schijnt dat nergens in de Bijbel staat dat Jezus lachte. Ik denk niet dat dat een manco van Jezus is, maar van de Bijbel, en dientengevolge een probleem dat de hele christelijke religie aankleeft. Zelfs als christenen geloven dat je best mag lachen, blijft toch dat vreemde concept bestaan dat Jezus geleden heeft om ons van onze zonde te bevrijden. Waarom zou je je toch in godsnaam willen richten op een club die van alle mogelijke symbolen juist dat kruis gekozen heeft, die doornenkroon, dat bloedende hart, het lijden? Het Koninkrijk Gods is binnenin mij, en daar ga ik mee verder. Ik geloof niet dat ik die twintig eeuwen zwaarte en alle om- en krompraterij om het toch anders uit te leggen erbij kan hebben.

Ik hoorde laatst weer eens dat uit onderzoek gebleken is, dat op gangbare groente niet meer bestrijdingsmiddelen te vinden zouden zijn dan op biologische, en dat de voedingswaarde ook niet bewijsbaar hoger is. Zo beschouwd heeft het dan, los van het feit dat er wellicht minder chemicaliën in het milieu terechtkomen bij biologische landbouw (geen idee of dat ook onderzocht was, het is allemaal van horen zeggen), kennelijk weinig zin om voor biologische producten te kiezen. Behalve, opperde ik, als het Louis Bolk-instituut ons zou weten te overtuigen dat er nog iets anders te vinden is, dat buiten de natuurweten- schappelijke vitamines en carcinogenen ligt. En ik moest denken aan het onderzoek van de Japanner Emoto die water op allerlei manieren heeft bewerkt, door er mooie en rottige woorden op te plakken bijvoorbeeld, en die tot de conclusie (met bijbehorende foto's) kwam, dat het water reageert door bij positieve trillingen mooie kristallen te maken en bij narigheid verontrustende. De vraag blijft dan: wat hebben we daaraan? Wat is het nut van al die schoonheid, als we alleen weten dat we er mooie plaatjes van krijgen? Worden we er beter van? En is het wel nodig om beter te worden van schoonheid? Wat is überhaupt het nut van schoonheid?

En dan ten slotte: behagen.
Ik doe niet anders. De meest gebruikelijke term lijkt intussen 'pleasen' te zijn, maar hoe je het ook noemt: het werkt niet. De helft van de tijd of meer ben ik mensen aan het behagen, bezig om de dingen zo te doen dat anderen het wel leuk, fijn of bijzonder zullen vinden. Ik schrijf stukjes omdat ik wil behagen, zoek er leuke plaatjes bij om te behagen, schrijf humoristische, flauwe, prikkelende, hartelijke commentaren op andere weblogs om de lezers te behagen.
Ik maak grapjes dat ik op jacq ben, link naar Bert en Eliane en Ivo en probeer steeds weer iemand te behagen. En dan raak ik ook nog eens van slag als ik iemand juist helemaal niet behaagd heb - als een meneer Koudstaal de Tweede Wereldoorlog tevoorschijn sleept en me bijkans een boekverbrander noemt, ga ik een halve dag tussen al mijn bezigheden door zitten piekeren of ik hem nou wel of niet van repliek moet dienen, en hoe dat er dan uit moet zien, etc, ad infinitum.

En ik heb het zogenaamde "internet" er helemaal niet voor nodig. Ook in het dagelijks leven, thuis, werk, op straat, waar dan ook, ik ben de godganse dagen bezig met wat anderen misschien van me vinden, en proberen daar zo'n beetje naar te handelen of zelfs te leven. Het is doodvermoeiend. Het gaat er niet om dat ik al die dingen niet meen. Misschien had ik zonder deze neiging te willen behagen heel vaak precies hetzelfde gedaan. Maar het kost, het kost bakken met energie die ik aan andere dingen wil besteden.

Daarom lezen jullie vandaag het (voorlopig?) laatste stukje hier, en in de rest van de blogosphere. Als ik iemand werkelijk iets te melden heb, zal ik mailen. Ik laat de boel voorlopig online staan, je kunt reageren als je wilt, en we zien wel hoe het verder gaat.

En wie een goeie reading wil: www.lichtenopen.nl. Laat ik daar nou eens mijn energie volop aan gaan wijden.

Ivo

Maar weer eens een link- dumpje. Ik hoop dat Ivo het langer volhoudt dan Bert, maar ik vermoed dat dat wel goed komt. Ivo komt me meer voor als het type logger dat een redelijk deel van zijn tijd niets beters te doen heeft, dus die logt wel door.

Waar het dus om gaat: er is van alles te beleven bij Ivo Victoria op het moment, en er komt, of tenminste, er reageert geen hond. Dat is jammer, want het is er zeer de moeite waard. Daarom:
leest allen Ivo Victoria zelf, nu on tour met zijn Sore Bottom Boys.

Voor mensen die ook - of misschien zelfs vooral - benieuwd zijn naar wat ik zelf te melden heb: er zijn interessante posts in de maak over respectievelijk behagen (maar die staat al een tijdje op stapel, dus dat kan nog even duren), schoonheid en Jezus. Zonder ironische bijbedoelingen, dus dat wordt wat. Dat zie je niet veel meer, in webloggend Nederland. Tot morgen dan maar (of volgende week, of later. Die retraite komt nog, maar wanneer is ongewis).

Tijd

Tijd bestaat niet, en tijd voor een stukje al helemaal niet. Allemachtig, tijd voor een stukje.

Ik weet niet eens hoe ik mijn dagelijks leven moet vormgeven, laat staan mijn weblog. Nee, geen opbeurende taal vandaag van mij, hoor, als je daar voor komt moet je betalen, tot het eind van de maand halve prijs, zoals inmiddels genoegzaam bekend mag zijn, en daarna gewoon weer het volle pond.

Ik ben een retraite aan het plannen, gewoon twee dagen weg met alleen mezelf, want ik heb zo lang steeds mensen om me heen gehad de laatste tijd, dat ik bijna niemand meer langer dan een uurtje leuk vind, en vooral mezelf niet leuk genoeg. Iemand nog suggesties voor een bijna gratis te huren kamer voor één nacht, ergens bij de zee in de buurt, waar bijna niemand is? Iets duurder dan bijna gratis mag ook, maar niet te veel.

Goed, tijd bestaat niet, maar dit stukje wonderlijk genoeg intussen wel. Da's ook wat waard. Daar ben je blogger voor, nietwaar? En voor de lifetime achievement award van de Dutch Bloggies natuurlijk, maar dan moet ik mijn tempo en de kwaliteit van het gebodene nog iets opvoeren, vrees ik. Wie weet, anderhalve dag tussen de duinen kan wonderen doen. Begin ik zaterdagochtend opeens dagelijks baaie mooie stukjes het web op te spugen van heb ik jou daar.
Het kan toch? Ik verwacht het ook niet. Maar het kan.

Licht

Toch nog niet beter (ja, het wordt op en top lijfloggen op deze manier), weer in bed met koorts en allerlei bijverschijnselen. En met een boek dat ik al zo'n tien? twintig? keer heb gelezen.

Nee, ik vind het niet eenvoudig om me over te geven aan het "uitzieken". Maar ik geloof niet dat er veel anders op zit.
Gelukkig heb ik Potok om me gezelschap te houden. Niet helemaal voor niets, geloof ik. Voorin het boek staat een opdracht van mijn leraar Engels van de middelbare school. Ik kreeg het boek omdat ik toen heel goed kruisjes kon zetten in precies het goede van vier vakjes, wat in die situatie erg gewaardeerd werd. Maar uit de opdracht blijkt dat ik nog om iets anders gewaardeerd werd, zo niet door de schoolleiding, dan toch in iedere geval door S.: "Please, get out of the shade and shine your light on others."

Dat is voor mij waar het boek over gaat, en waar ik al die 17 jaar sindsdien mee bezig ben geweest. En het komt wel, hoor, maar soms gaat het zo langzaam. Zeker als ik ziek in bed lig, en over alles na kan denken maar even niks kan doen.