Niet lekker

De meest lullige plaatjes die Google Images te bieden heeft, staan onder de zoekterm "ziek". Daarom vandaag geen plaatje. Wel even kort:

Laura stuurde een tekening omdat Eliane haar de groeten deed, en ze dat heel leuk vond. Eliane heeft 'm gepost, en ik ben trots. Ook los hiervan: leest allen the Sellotape files.

In dat zelfde postje blijkt wel dat ik eigenlijk geen blogger ben, maar vooral een blogcommentator. Misschien is dat ook wel zo, maar toch vind ik het bloggen te leuk om niet te doen.

En als we het er dan toch over hebben wat anderen denken dat ik ben: Walter meent kennelijk dat ik altijd gelijk heb (rechts, onder Verse Vis, latere generaties zullen het zonder Walters tekst hierbij moeten stellen, want er is geen permanente link voor zover ik kan zien). Ik heb mijn twijfels. Overigens staat op het aanhalen van een in Nederland veel gebruikte uitdrukking waarin de duivel wordt aangeduid met een Hollandse mannennaam zonder pardon de doodstraf op dit blog.

Wat ik zelf denk dat ik ben, wordt op dit moment sterk bepaald door hoe mijn maag zich manifesteert. Iets beter, dank jullie wel, maar morgen maar weer verder zien.

Niet anders

It is a wise child that knows its own father, and an unusual one that unreservedly approves of him.
- Mark Twain, More Maxims of Mark, 1927


Ik heb een vader, zoals velen van jullie. Mijn vader is niet goed.
Hij heeft me soms niet gesteund als ik dat wel wilde, en me soms in de weg gelopen als ik dingen juist zelf had willen uitzoeken. Hij heeft kwaliteiten niet van me gezien die juist zo belangrijk in mij zijn, en eigenschappen in me gestimuleerd die me niet brengen waar ik zijn wil. Hij heeft me dingen over het leven laten zien, die ik nu weer af moet leren, en hij heeft me niet bijgebracht wat ik zo graag had willen weten en ervaren toen ik klein was. Mijn vader heeft niet aan mijn diepste jongenswensen voldaan.

---

Toen ik freelance tekstschrijver, sjamaan als rolspeler, stenensjouwer, natuurvoedingswinkelmedewerker, theatertechnicus en tenslotte kwaliteitsmedewerker ten behoeve van het post-academisch onderwijs was geweest, besloot ik eens te gaan kijken of ik me iets meer kon focussen in mijn carrière. De consultant die me daarbij ging helpen, was een man die had wat-i hebben moest: ervaring, durf, een open geest, een warm hart, focus; ik had het niet beter kunnen uitzoeken.

Tijdens onze eerste ontmoeting had hij een beschaafd snorretje. Toen ik hem een maand later op de Nieuwjaarsborrel zag, was hij bezig zijn baard te laten staan. Dat stond hem goed. Een grijzende man met, vooralsnog, een zeemansstoppelbaard.
Kort geleden zat hij over zijn bureau gebogen om iets op te schrijven, en ik zag hem anders dan ik hem tot dat moment had gezien. Zijn volle grijzende haar, zijn volle grijzende baard, nauwelijks zijn gezicht.

En ik zag het. Het haar, dezelfde baard als mijn vader; hij is niet anders.
Het maakt niets uit.

Natter

Kijk, ik was dus van plan frequenter te gaan bloggen. Dus gisteren een post, en dan vandaag weer één. Alleen had ik nog niet bedacht dat ik me vandaag allerbelabberdst zou voelen en zelfs hoofdpijn (Hoofdpijn! ik heb nooit Hoofdpijn!) zou hebben. En dus eigenlijk onder de wol zou moeten, wat ik dan ook maar gauw ga doen.

Maar niet dan nadat (ja, leest u maar eens goed, zo schrijf je dat) ik de paar ideetjes die ik voor vandaag in mijn hoofd had in nauwelijks geredigeerde vorm op deze plaats achterlaat.

Ik had van Bert Natter een beeld als van iemand die voornamelijk níet Ronald G. is. Maar hoewel ik R.G. met enige regelmaat langs zie schuiven omdat hij papa is op dezelfde school waar ik papa ben, vind ik Bert Natter de laatste tijd veel interessanter. Of hij dat ook is, maakt me niet zo veel uit, maar Bert heeft een weblog, een immens vergaarbekken waarin hij alle overtollige informatie spuit die hij verzamelt voor zijn werk als journalist. Alles waarvan je geen idee had dat je er ooit iets over zou kunnen of willen weten, leesbaar opgeschreven en gepubliceerd met gebruikmaking van veel te veel rare kleurtjes. Leest allen "De papieren wereld".

De laatste (wat laat)

Ik geloof dat ik wat moet gaan schrijven. En wel hier, want uit mijn reageerders- verleden ben ik nog steeds gewend om af en toe een stukje tekst in een commentaarveldje te spuwen, maar ik vergeet dat ik nu ook de verantwoordelijkheid heb voor het onderhouden van mijn eigen blog.
Gelukkig waren mijn lezers zo vriendelijk mij op mijn plichten te wijzen.

Nu had ik daarnaast de afgelopen dagen wat technische problemen, zodat een stukje dat ik al enige tijd wilde plaatsen, er "maar niet van kwam". Alsnog.

---

Zaterdagmiddag, een week geleden, stond er voor de derde keer iemand voor mijn deur die ik wel kende, maar nog nooit gezien had. "Hallo, ik ben Adriana," zei Adriana, alleen zei ze dat niet, want niemand op internet heet zoals hij of zij werkelijk heet - behalve ikzelf en nog drie of vier anderen. "Hoi, ik ben bewegende," zei bewegende (alleen zei hij... etc.), gaf me een hand en verdween.

Zoals ik al eerder vertelde valt er over een reading niet veel meer te vertellen dan de reading zelf, en die heeft Adriana wel op een bandje, maar ik niet. En anders dan Lennard en Leez, schreef Adriana geen ervaringsverslag, maar een gedicht op haar website. En een gedicht, waarin staat dat je droomogen hebt, daar link je wat moeilijker naar, dan gewoon naar een stukje waarin staat dat je iets kunt waarvan je weet dat je dat kunt. Ook al omdat het poëzie is, waarin nooit iets is wat het lijkt.

Hoe dan ook, het viel me wat moeilijker dan in de eerste twee gevallen om direct een stukje te schrijven en ernaar te verwijzen - het leek me dat het de tijd nodig had om eerst even zelf daar te staan, zonder dat ik er iets over ging melden.
Dat doe ik nu wel. Ik vind het bijzonder dat Adriana een gedicht geschreven heeft omdat ik haar een reading gegeven heb, en ik vind het nog mooi ook.

Intussen hebben allerlei lieden hun meningen en ideeën ten beste gegeven over wat zij erin denken te lezen. Tussen die reacties verwijst Adriana naar hetzelfde prachtige bannertje dat Leez voor mij gemaakt heeft, en dat ook op deze site prijkt, daar rechts.

Ik bof maar, met mijn readees: friet, een mooi bannertje, een gedicht. Moeten jullie ook gaan doen, leren lezen. Het is leuk spul, energie.

Gelukt

Vanaf heden is mijn blog Atom- en RSS-fähig. Zie de rechterbalk.
Met dank aan Richard en Eliane en natuurlijk mijzelf, omdat ik uiteindelijk degene was die de suffigheid ontdekte die ik ook zelf had uitgehaald waardoor het eerst maar niet wilde lukken - ik zal jullie de details besparen. Er komen nog mooiere "chicklets" bij, zoals ze schijnen te heten, maar dit is er vast.

En verder

Dan nog drie mededelingen van huishoudelijke aard:
- ik begrijp de ballen van dat RSS-verhaal. Wie gaat het me uitleggen? Ik heb al geprobeerd een vinkje aan te vinken, maar dat Blogger-vinkje vertikt het. 't Mag in de comments, je mag ook mailen naar jb-at-lichtenopen.nl.
- vanaf vandaag is het weer toegestaan mijn blog op te nemen in de links op uw eigen weblog. Maak van de gelegenheid gebruik, zo lang het kan!
Rechts de bijgewerkte lijst met links - nog niet volledig, ook uw naam kan hier staan!
- de Nieuwjaarsaanbieding is nog geldig tot eind maart. Voor half geld een reading, waar jong en oud enthousiast over zijn! Mocht je om wat voor reden dan ook (bijvoorbeeld omdat ik vanavond niet op mijn ernstigst ben) twijfelen aan het serieuze karakter van dit aanbod, lees dan wat de mensen schreven die een gratis reading in de wacht sleepten. Zaterdag volgt de laatste van de drie, waarvan zo mogelijk weer verslag.

Kliekjesdag

De koelkast leeg. In "plaatjes weblog" stonden intussen behoorlijk wat plaatjes die ik wel had uitgezocht maar niet gebruikt, en dat is zonde.

Deze hoorde bij een stukje dat ik uiteindelijk ook uit de drafts heb verwijderd, en dat ging over hoe ik pepernoten uit een bakje graaide. Grabbelvingers had ik, als ik me het woord goed herinner, volgens F. En daar had ik dan weer iets bij geschreven over hoe ik mijn vingers ook aan mijn sokken afveeg als ik nootjes eet, en dan uiteindelijk zoute sokken heb - wat heel erg is, maar ik ben het uit ironie ooit gaan doen en ging per ongeluk de ironie voorbij. Bepaald geen bijzonder stukje, maar het plaatje is hierbij aan de vergetelheid ontrukt.

De bakkerij, gevonden op het zogenaamde "internet".

Nu bij alle losse eindjes waar documentaire op staat, samen in een grote doos, wachtend om nog eens uitgepakt en uitgezocht te gaan worden.

Dan nog deze slechte woordspeling. Dit plaatje hoorde bij een stukje waarin iets voorkwam over een teken dat iemand wel of niet kreeg, misschien was ik het zelf wel, misschien was het dit stukje wel. Ik weet het niet meer zeker.

Grappig is de illustratie bij nader inzien niet. Gelukkig heb ik nog een restant van goede smaak.


Het plaatje is niets bijzonders, het verhaal is wel aardig: mijn eerste en tot nu toe enige Linux-bezoeker. Ik heb altijd het idee dat Linux-mensen, hoewel waarschijnlijk enorme nerds, toch een soort betere mensen zijn; mensen die hun computer werkelijk serieus nemen, zich niet bij de neus laten nemen door Microsoft, niet vallen voor het design en het hautaine van de Apple-afficionados, maar het echt zelf doen, en met elkaar, en dan ook nog eens gratis, en beter, en virusvrij - had ik maar de guts en de inzet om over te gaan op Linux.

En ten slotte nog eentje:

Heel eenvoudig, deze hoorde er gewoon helemaal niet bij, maar stond per ongeluk in dezelfde map. Wel een mooi plaatje, en misschien dat het me weer wat hits oplevert. Want om de een of andere reden zorgen de plaatjes voor een substantieel deel van mijn bezoekerstotaal: vooral Belgen zoeken graag naar plaatjes over brood, de duitstalige landen komen graag naar mijn alchemie-plaatje kijken.

Dat was het.