Leez

Gistermorgen heb ik in de tweede reading uit de Nieuwjaars-reeks Leez gelezen.

De Nieuwjaarsaanbieding was een ingeving, een paar weken geleden, gewoon maar gedaan met het idee dat wat extra aandacht voor mijn zakelijke activiteiten via dit weblog geen kwaad kan. Ik heb me op dat moment niet gerealiseerd wat een goed idee dat was.

Over extra aandacht niets te klagen; naast de drie gratis readings morgen een betaalde, dinsdag weer één en meer in het verschiet.
Daarnaast is het ook fantastisch weer volop bezig te zijn met reading.

En over de reading zelf? Ik had bedacht dat ik er in ieder geval op mijn eigen blog over kon schrijven als ik een reading gedaan zou hebben; ik wist niet of de ontvangers er ook iets over zouden kunnen of willen schrijven.
Maar ik merk dat het tegenovergestelde gebeurt: ik kan er zelf niet zo veel meer over kwijt - ik zeg tijdens de reading wat er te zeggen is, en daarna is het verhaal van de readee, niet meer van mij. Daarentegen krijg ik wel mooie recensies op de sites van de gelezenen zelf.

Ik? Ik vind het van een grote schoonheid om mensen te ontmoeten op deze manier.

Mocht de link niet opgevallen zijn: hier schrijft Leez hoe ze haar reading heeft ervaren. En op haar web-log kun je ook weer reageren, na een korte radiostilte.

joost is op jacq

Ze is blond en grappig, en ze is een vrouw. En ik kreeg al eens een smiley van haar, helemaal voor mij alleen, zeker weten, want mijn naam stond ervoor. Zo:

en joost:

Dat is voor maar één uitleg vatbaar, toch?

Alleen, nu kreeg ik er nog één - maar dat weet ik niet helemaal zeker. Hij stond wel ónder mijn comment (dat inderdaad wel gevat was, je moet je bezoekers toch ergens vandaan halen), maar zonder mijn naam ervoor, deze keer.
En dus ben ik in onzekerheid: vind Jacq mij grappig, of was dat tweede lachende gezichtje voor iemand anders bedoeld, of meer een meewarige glimlach van een vrouw met ervaring en wijsheid die de wereld van ploeterende reageer-mensjes in haar commentaargrabbelton met enige vertedering gadeslaat? En als ze mij grappig vindt, vindt ze me dan ook Leuk? En als dat zo is, wat moet ik daar dan mee? En als ik daar niets mee moet, waarom ben ik dan nu opeens zo'n Jacq-pasticherig stukje aan het schrijven, wat doet ze met me, waarom laat ze de wereld niet gewoon bestaan uit jacq aan de ene kant en, streng gescheiden, de bezoekers aan de andere kant? Waarom zo'n smiley in de reacties, waardoor een arme bezoeker, nog een man ook, Valse Hoop krijgt dat de grenzen misschien niet zo heel strak getrokken zijn, dat er best contact mogelijk is tussen een blonde vrouw met humor en een veelbezocht weblog, en een passant wiens hoogst bereikbare doel het lijkt door andere bezoekers leuk gevonden te worden zodat ze wellicht weer op zijn reactie reageren?
Vrouwen Zijn Verschrikkelijk.

Wandeling

Een pad langs de stadssnelweg, verborgen achter de geluidsschermen en dan onder de weg door, waar niemand het ziet.
Een park dat geen park is, door grote bankgebouwen ingeklemd.
Een huis waar je niet heen kunt en dat staat waar geen huis kan zijn; tussen wegen, busbanen, kantorenparken. Toch staat het daar, aan het water, leibomen ervoor, gazon rondom.

Graven waarbij de hele nacht lichtjes branden.
Een wijk die Bordewijk ademt, knorrende beesten, blokken, nee ik ben geen kenner, maar ik weet wel hoe Bordewijk proeft, je kunt toch ook de smaak van verbrand mensenhaar ruiken; jaren dertig, met nog een ruw mysterie in wat nu plat geworden is - wat er zou gaan kunnen, wat nu het kan een wanhopig makende leegte blijkt te zijn.
Een man in een wit huis die kijkt naar een gehelmde Japanner in een bobslee.

Terug langs de kathedraal, de yogazaal (voor de kathedraal een grote puincontainer, weer een decor dat zijn vergankelijkheid waar mag maken).
Langzaam sijpelt het gewone leven weer terug in mijn bewustzijn; het huis, de kinderen die liggen te slapen, de dag van morgen, de dingen.

Linksaf, rechtsaf om de hoek weer thuis. Slapen.

Fusion-blogging

Toen ik mijn Nieuwjaarsaanbieding schreef, bedacht ik me dat het leuk zou zijn om ook Lennard te readen. Het concept leek me boeiend: de briljante vondst van de meet & friet kon worden uitgebreid met een read, en zou zo tot een eclectisch mengsel van wereldlijke en minder aardse ervaringen samengegoten kunnen worden, of, zoals ik Lennard in onze mailwisseling schreef: "een mooie vorm van fusion-blogging".

Hierboven het eindresultaat van de middag, voor zover dat in zichtbare beelden om te zetten is. Waar het om de ervaring gaat, kan ik hem het beste zelf aan het woord laten:
"...raak was het wel. (...) Ik heb mezelf in een perspectief geplaatst zoals ik dat eerder nog niet heb gedaan."

Ik ben blij dat ik dit plannetje bedacht heb - een waardevolle middag, wat mij betreft, en dan heb ik het nog niet over de friet gehad.

Lennards volledige verslag staat hier. Dinsdag komt Leez langs.

... wat is er op de radio?

Wat doet-i dat leuk, hè? Nog een plaatje van een radio.

Maar hoe was het? Goed, het is natuurlijk Altijd Leuk om voor de radio gevraagd te worden. Het is extra leuk als je daarmee ook nog wat Reclame kunt maken voor een Mooi en Degelijk Product. En helemaal als dat is voor een publiek van fijnproevers: de luisteraars van het Amsterdamse radiostation Stads-FM.

Lastiger is het, dat niemand mij daar kon vertellen wie die luistervrienden nu eigenlijk zijn. En hoeveel het er zijn. Er is net geld om radio te maken, maar niet om te onderzoeken voor wie eigenlijk. Dus alleen God weet of ik gisteren voor 12 of voor 3745 Amsterdammers de presentator van het programma "De Nieuwe Tijd" live een reading heb gegeven. Een heel klein stukje, een minuut of vier, vijf. Raar om te doen hoor, een reading in de radiostudio. En ik had het me ook niet voorgenomen, maar toen hij het me vroeg tijdens de uitzending, dacht ik: waarom ook niet. Als het niet gaat in die omstandigheden, gaan we gewoon verder met iets anders. Maar het ging wel, met een technicus en een eindredacteur en nog wat medewerkers aan de andere kant van de glazen ruit. En niet alleen ik, maar ook de presentator durfde het aan. En ik geloof zelfs dat het hem raakte, voor even, want daarna werd er weer een muziekje gedraaid en gingen we verder met vragen stellen en beantwoorden.

Jammer genoeg, zoals ik in de comments al schreef, is er niets voor het nageslacht bewaard (ik zal nog eens mailen, voor de zekerheid). Verder heeft er nog niemand gevraagd om ook een reading te krijgen - wat me eigenlijk ook niet verbaast. Ik heb het goed gedaan, denk ik, duidelijke dingen gezegd, geen zweefpraat verkocht, me geen woorden in de mond laten leggen. Maar iemand die tussen de film- en de boekrecensies een stukje over energiewerk hoort, moet wel heel graag willen, wil hij een pen pakken en aan het einde van een wonderbaarlijk gesprek mijn adres opschrijven.

Lennard heeft wel een reading gevraagd en gekregen. Daarover straks meer.

De radio, de radio...

Ik weet niet of ik daar de onnavolgbaar feilloze maar daarom niet minder wanhoopverwekkende logica van Jacques Plafond kan produceren, maar wél weet ik, dat ik morgenmiddag op de radio te horen ben. In het Amsterdamse stadje A. is een lokale radiozender (en o schande, ik geloof dat het Amsterdam FM heet, en die "zendt uit via Salto kanaal 1, op 106,8 MHz en op de kabel 88,1 MHz", maar dat weet ik eigenlijk niet helemaal zeker, maar het ging ook allemaal wel heel raar, maar dat ga ik hierna vertellen) waar men mij wil laten vertellen over reading en wat dat nou eigenlijk is en waarom ik dat doe.

En het bizarre is, dat ik dacht dat ik in april mocht komen. Dat vond ik wel jammer, want dat duurt nog heel lang, maar dat stond in het mailtje: "Ik zou je graag op donderdag 19 april 2006 willen interviewen tussen 15.30 en 16.00 u." Laat aan duidelijkheid niets te wensen over, lijkt me.

Alleen klopte het niet, en kreeg ik gisteren een elektronisch postbericht met de vraag of ik donderdagmiddag om 15.00 in Amsterdam wilde zijn in Studio 2, alle trappen op en daar aanbellen. Dus dat ga ik nu maar doen. God weet wat ik ga vertellen, maar het zal wel goed komen.

O ja, en de aanbiedingsreadings zijn in volle gang, vrijdag een read & friet, dinsdag de tweede reading, met één van mijn trouwe leezers. Alleen de afspraak met de derde gegadigde is nog niet rond.
Te zijner tijd zal ik verslag doen, en dan kan iedereen tot eind maart nog voor de halve prijs, bij een reader die bekend is van radio en internet. De inschrijving is geopend...

En die film dan?

... hoor ik jullie vragen.
(les 1: de Titel.
Laat de titel op zichzelf staan en verwijs niet in de eerste regel naar de kop die erboven staat. Dat komt uiterst knullig en amateuristisch over, een indruk die je vanzelfsprekend wilt vermijden.)
Want dat deed je toch niet voor niets, Joost, bedenken dat je een film gaat maken en dat van de daken schreeuwen? Nee, dat was niet voor niets. Ik was er vol van, en overtuigd dat dat was wat ik moest gaan doen: een film maken over het verhaal van bakker Eli. En ik denk nog steeds dat er een film gemaakt moet worden over zijn verhaal, of dat het ten minste verteld moet gaan worden. Door mij, door iemand anders, dat dondert niet. Ik weet dat ik het nu, of in de komende paar maanden niet voor elkaar krijg - intussen moet er geld verdiend worden, en documentaires die er niet zijn brengen niets op. Maar het verlangen is er nog steeds, en er ligt 80 minuten tape op een plank, en ik kan nog steeds de schoonheid zien van wat ik vertellen wil.

Wellicht over een half jaar, of over drie jaar, in een documentaire, of een boek, of als interactieve serie op het veelgelezen internet. En misschien toch helemaal nooit. Maar één ding is zeker: het heeft me wakker gehouden om mijn verlangen te blijven volgen. En dat blijf ik voorlopig doen.

Nieuwjaarsaanbieding

"Ik heb eigenlijk geen idee wat dat is, een energiereading," schreef een vriendin die mijn blog voor Kerst had gelezen. Daarom een korte beschrijving, en een heuse Nieuwjaarsaanbieding, exclusief voor lezers.

Een reading is een mogelijkheid om contact te maken met wat voor jou van belang is en wat wezenlijk van jou is, maar wat vaak buiten je dagelijkse bewustzijn valt. Het enige wat ik doe in een reading, is in gesprek gaan met dat deel van je dat je je wezen zou kunnen noemen. Dat gesprek is in essentie een gesprek zonder woorden, maar het is wel in woorden te vatten. Dat doe ik ook, en zo vertel ik je jouw verhaal - het verhaal dat je eigenlijk al kent, maar dat je jezelf niet kon vertellen.

Benieuwd? Hier is de Nieuwjaarsaanbieding:
Voor de eersten die een afspraak maken bied ik een gratis Meet&Read (geïnspireerd door Lennard), op voorwaarde dat je ervoor naar Utrecht wilt komen, en ik er eventueel iets over mag schrijven op mijn blog - niets inhoudelijks, natuurlijk, alleen maar hoe enthousiast je bent.
Na de eerste drie is dit gratis aanbod voorbij, maar kun je de eerste drie maanden van 2006 vijftig procent korting krijgen op een reading (geen 70 maar 35 euro). Mailtjes mogen naar jb at lichtenopen punt nl.

Het kan natuurlijk dat je niet benieuwd bent, of denkt te ver weg te wonen (in principe is reading op afstand ook mogelijk). Voor die mensen is er een alternatief aanbod: geen reading. Ook hiervan kun je gratis en geheel vrijblijvend gebruik maken.

En dan zijn de reclameboodschappen echt voorbij, hoor, en wens ik jullie allemaal een vervullend en geïnspireerd 2006 toe.