Bezoek

Er kwam iemand langs vanavond. Iemand van Altrecht, en Altrecht is het Riagg maar dan in Utrecht. En ik vond dat toch een beetje griezelig, zoals-i daar stond, op zoek naar "Brummelkamp", zoals-i het zelf zei. Dat nogal barse optreden had als enige voordeel dat ik mezelf kon sussen door te zeggen dat hij (of zij, dat weet ik eigenlijk niet zeker) niet naar mij op zoek was, maar naar een heel andere Brummelkamp. Eentje waar wel een steekje aan los is - nou ja, waar meer steekjes aan los zijn dan aan mij.
Het had als nadeel dat ik niet weet waar hij eigenlijk voor kwam. Als er nou iemand zoekt naar "ontroering" en dan bij mij uitkomt, dan is het duidelijk. En bij "Meester * Prijs" kan ik me ook nog iets voorstellen, van alles zelfs, en ik vind het juist leuk dat zo iemand even bij mij komt kijken. Maar al die types die alleen maar "Brummelkamp" laten horen, en verder niks - saai hoor.

Misschien waren ze wel op zoek naar de familie Brummelkamp, die vanaf het eerste begin de tuinen verzorgde. Ik noem maar wat.

Afscheid

Hij liep door de Leidse binnenstad en wachtte af. Een uur, een middag, ten hoogste zo lang als die wandeling zou duren, dan moest er uitsluitsel zijn. Het was graag of heel niet, zoals zijn moeder altijd zei.
Uit de bakkerij de steeg uit, over het water, Hooglandsekerkgracht over en langs de kerk, dan naar links, Hooigracht, Middelstegracht, Uiterstegracht, toen naar de Hogewoerd en weer terug de stad in; nergens heen, eigenlijk, als het maar lang genoeg duurde om zeker te weten dat er echt niks meer zou komen. Of wel natuurlijk, je wist nooit.
Hij vroeg zich af wat vader en moeder zouden zeggen. Vader was niet zo streng, Remonstrants, veel vrijzinniger had je ze niet. Zijn moeder was serieuzer, Hervormd, ze zou er meer moeite mee hebben. Nou ja, ze zou hem niets in de weg leggen. Ze preekte niet, ontving zonder klagen wat haar gegeven werd, zich oprecht verwonderend over wat er op haar pad kwam. Hoe dan ook, het was zijn beslissing, wat ze er ook van vonden.

Hij wist zelf eigenlijk niet wat er moest komen, maar dat zou vast duidelijk worden als het kwam. En als er niets kwam, wat verreweg het waarschijnlijkste was, hoefde hij zich daar al helemaal geen zorgen over te maken.
Het was misschien een wat eenzijdige afspraak, maar het was duidelijk genoeg: als God bestond en wilde dat hij erbij zou blijven, moest Hij maar een teken geven, en dan zou hij belijdenis doen. En zo niet... nou ja, dan niet.

Onderuit

Ja, ik ben voor veel dingen ongeschikt. Ongeschikt om alles te regelen, ongeschikt om een rots in de branding te zijn, wat er ook gebeurt. Ik kan wel een rots zijn, soms, maar als er dan weer iets anders gebeurt, iets wat mij treft waar ik geen verweer heb, ben ik zo weer onderuit.

En nog steeds denk ik dat ik alles moet kunnen en lieg ik dat dat zo is: ja hoor, dat doe ik wel. Terwijl ik nee moet zeggen, en naar mezelf moet luisteren. Dan kan ik misschien doen waarvoor ik wel geschikt ben, zonder al te vaak en te dramatisch onderuit te gaan. En soms ook wel. Soms ga ik onderuit.

Toren