Vreemde sponsoring

Ik moest twee keer kijken, toen ik dit in de web-Volkskrant zag (klik voor de hele afbeelding).

Verder: jullie zijn inmiddels enigszins gewend aan de pieken en dalen in mijn creativiteit. Er is hier best weer wat te lezen, binnenkort, alleen is het vandaag nog geen binnenkort. Wel dank voor de felicitaties, natuurlijk.

Wegens familie-omstandigheden gesloten

Lieve lezers,

Wegens familie-omstandigheden (nee hoor, nee: op bezoek bij háár ouders in Frankrijk en daarna een weekeinde met de mijne vanwege veertig jaar getrouwd) is dit weblog tijdelijk gesloten. Mochten zich in de tussentijd prangende questies voordoen, dan kunt u uw vragen achterlaten in het reageerding. Op 24 oktober ben ik weer terug, zodat u wellicht de 25e al over een antwoord kunt beschikken. Niet de 24e al, want dan ben ik jarig - moet ook gebeuren.

Jullie redden het wel even, toch?

Hoe vreemd kan het gaan...

Lieve S.,

Hoe vreemd kan het gaan...

Gisteravond was ik een beetje willekeurig aan het zwerven op het web. We hadden elkaar al weer een hele tijd niet gezien, maar ik was toevallig aan het zoeken geweest of ik jouw naam ergens tegenkwam. Toen kwam ik natuurlijk ook bij de site van het R*** Lyceum terecht.

Ik klikte door naar "Afscheid leraren" of iets van die strekking - en zag daar opeens een foto van jou, stralend met de Meester Staal-Prijs (naar de ik-figuur in Schoolland en De gelukkige klas van Theo Thijssen) die Frans T*** voor zijn afscheid heeft bedacht! Gefeliciteerd man! Wat een mooie prijs, wat een mooie betekenis: genoemd naar iemand met oog en hart voor leerlingen, geschonken door iemand die je altijd hebt genoemd als een man die je ontzettend hoog acht. Gefeliciteerd, gefeliciteerd! Ik word er helemaal enthousiast van!

Weet je nog dat je vijf, tien jaar geleden zo vaak aan het tobben was, waarom je nou eigenlijk deed wat je deed, of je daar niet wegmoest, wat je nou eigenlijk te bieden had. Ik weet al ruim twintig jaar dat je een fantastische docent en een gedreven en liefdevol mens bent, en hoewel ik niet weet of het voor jou dezelfde betekenis heeft, zie ik dat opeens weer heel duidelijk door deze prijs. En ik heb het idee dat jij het de afgelopen jaren zelf steeds meer bent gaan weten en durft te weten. Jezus man, wat is het toch raar - hoe veel ik van je hou. Zit zomaar met tranen achter de computer; dat had geen van ons tweeën kunnen denken toen je twintig jaar geleden op school kwam, en mijn klasseleraar werd.

Dat het niet loopt

Had ik al geschreven dat ik me wel eens afvraag waarom ik het mezelf zo moeilijk wil maken? De documentaire heb ik daar niet eens bij nodig (later meer, nog steeds geen uitsluitsel), mijn gewone leven en dit blog zijn al ruim voldoende.

Op het moment kom ik nauwelijks meer toe aan het werk dat ik moet doen, laat staan aan wat ik wil doen. Al zo'n anderhalve maand projecten tussendoor, jarigen, zilveren ouders, van alles. Maar niet gewoon twee dagen achter een computer of op een bankje in de stad zitten om mijn ideeën verder vorm te geven.
En nu ziekte: sinds de vijfde verjaardag van Laura, een week geleden, is het koorts en snotteren hier in huis; eerst Laura, en vervolgens (altijd willen wat je grote zus ook heeft) de afgelopen dagen Lisa. Halve nachten wakker, minder tijd om te werken, maar vooral: ik word emmerig van te lang kinderen om me heen hebben die om alles piepen: dat ze iets willen, dat ze iets niet willen, dat ze pijn hebben, dat ze moe zijn, dat ze niet willen slapen. Ik ben geen ideale vader, anders zou ik hier blijmoedig onder blijven en fluitend doorgaan met de dingen van de dag, maar bij mij slaat het dood (ja, daar hebben we D. ook weer).

Daarnaast ben ik, het was de oplettende lezertjes misschien al opgevallen, naast een uiterst getalenteerd persoon, ook enigszins een tobber. Dus als ik zo'n postje als eergisteren geschreven heb, kan ik daar nog enige dagen over malen: staat het er wel goed, als het er goed staat, hoe komt het dan dat niet iedereen het duidt zoals het bedoeld is, waarom schrijft een anoniem iemand die net mijn commentaar op Bijzinnen over Pussycat gelezen heeft dat hij (of zij? Nee, dit lijkt me een hij-tekst) "het" (wat? wat?) ook een gewetenskwestie vindt? Of is het gewoon Kiers, die geen zin heeft om die lettertjes van dat plaatje over te typen omdat ik anders misschien wel online-pokerspam in mijn reacties krijg? En nee, het staat er niet goed, niet alles tenminste, dat weet ik eigenlijk ook wel, maar ik heb het wel gepost, ik ga het niet nu nog even herschrijven, zeg maar geschiedvervalsen, ik wilde mezelf toch laten zien, niet mooier maken dan het is? Wat natuurlijk nonsens is, want elke letter die ik drie keer overdenk en dan toch weer weghaal is "mooier maken"; natuurlijk probeer ik het mooi te maken.

Waarom, in hemelsnaam, moet ik zo nodig? (Erg, hè, voor mij?)

O ja, het plaatje deugt niet, dat weet ik. Ik doe het toch (Joost, stop! Stop, nú, de laatste drie geduldige lezers staan om op het punt af te haken! STOP MET ZEUREN!)

Los van de vorm

Doen wat je sterk maakt, doen waar je kracht niet stokt, doen wat stroomt. En dus niet stoppen, ook niet als het stopt. Doorgaan als alles stil ligt, ook in je.

Ik moet een keuze maken, niemand anders kan dat voor me doen, en zo sta ik weer op het zelfde punt. Ik sta aan de rand, ik ben de enige die iets uit kan richten en ik ben als de dood om dat te doen. Ik sta aan de rand en wacht af.

Wat heb ik te vertellen? Dat mensen in liefde leven, noodzakelijkerwijs, en dat dat is waar het om gaat. Dat is waar ontroering zijn oorsprong vindt - niet vertedering. Er zijn uitingen van liefde die proberen te vertederen, maar dat heeft met liefde niets te maken. Dat heeft te maken met vormgeving, en liefde staat los van de vorm.

But there's a catch: we moeten liefde wel vormgeven - anders hebben we niks. Het hele leven is niets anders dan een probleem van vormgeving. Dat is ook het enige dat de kunst ons te bieden heeft, omdat kunst niets anders is dan het oplossen van problemen van vormgeving. Het spiegelt wat wij elke dag te doen hebben, maar vaak niet zo bewust doen of kunnen doen als de kunstenaar die schept. Toch doen we niets anders, de godganse dag: scheppen, alsof je leven ervan afhangt. Omdat je leven ervan afhangt, alles wat je niet schept bestaat niet.

Mooi

Ik heb zelf even wat minder te melden, of eigenlijk wel wat te melden, maar het komt er nog niet uit, dus daarom maar eens een muziektip. Vergeet niet de bijbehorende CD te kopen, het is namelijk Heel Mooi. En dank voor jullie aansporingen - er komt weer meer.

Breek (van Zijlstra).