Alchemie

"In het begin van zijn jeugd weet iedereen wat zijn eigen legende is. Op die leeftijd is alles duidelijk, alles is mogelijk en niemand is bang om te dromen van alles wat hij zou willen doen in zijn leven. Maar met het verstrijken van de tijd steekt een geheimzinnige kracht de kop op, die probeert te bewijzen dat het onmogelijk is de eigen legende waar te maken.

"... wie je ook bent of wat je ook doet, als je echt iets wilt, komt dat doordat die wens ontstaan is in de ziel van het heelal. Dat is jouw missie hier op aarde.

"En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt." (uit: Paulo Coelho, De Alchemist)

Toch weer in een somberte verzeild geraakt die mij de lust tot schrijven danig benam.

Roeland vroeg me een paar maanden geleden: als je zou moeten kiezen, zou je dan liever het zelfde verhaal in een andere vorm vertellen, of liever wel een film maken, maar over een ander onderwerp? Ik wist het even niet, en vertelde hem toen dat ik geen keuze kon maken. Het gaat me eigenlijk om geen van beide: ik wil vertellen wat ik te vertellen heb, en dat is niet aan Eli of een documentaire gebonden. Ik doe het nu al; gebrekkig, dat wel, maar enigszins gebrekkig zal het altijd blijven. Beter dan in de best mogelijke vorm kun je toch niet schrijven, niet tekenen, niet filmen. Het is maar vorm, en vorm is niet wat ik te vertellen heb.

En vervolgens spelen, omdat het er toch niet toe doet. Dan kan ik net zo goed die film wel maken. Op een dag ben ik toch dood, heb ik in ieder geval wat leuks gedaan.

De kater van de linkspam

Ik moet iets bekennen. Ik heb gelinkspamd.

Bijna twee jaar lang was ik vrij om te doen en te schrijven wat ik wilde in blogland. Wilde ik een reactie schrijven, dan deed ik dat. En tijdens het schrijven dacht ik geregeld: dit wil ik niet op het web hebben met mijn naam eronder. Geen probleem, wissen, iets anders schrijven, of toch maar niets. Wat ik schreef had alleen met mij te maken. Maar nu niet meer.

Ik heb een blog en wil gelezen worden. Ik wil hits. En ik heb ze, hoor, bij Merel en de baron vandaan, om maar eens wat te noemen. Ik heb iets over knaagdieren geschreven, en iets over Elvis Costello.

Ik ga eerst maar eens baaie mooie dingen schrijven hier. En dan komen die hits wel.

Ontroering

Ik heb allerlei heldere A4-tjes geschreven over "communicatie", "eigenzinnigheid" en andere redenen waarom ik nu juist dit wil gaan doen, deze film maken over deze man. Mooie woorden, maar uiteindelijk gaat het mij, ongelukkigerwijs, om ontroering.
Of nee: mijn motivatie komt voort uit ontroering.

Ik wil ontroeren omdat ik zelf ontroerd ben, en ik de overtuiging heb dat het mensen mooier maakt, verder brengt als ze ontroerd kunnen raken.

Ontroerd door brood? Door iemand die eigenwijs flauwe grappen stond te maken met zijn klanten en zijn personeel en die, voor zover ik hem kende, onbereikbaar was als je te dichtbij kwam?
Ontroerd door het gevoel van aarde en passie dat hoort bij brood bakken, ontroerd door de magie van mensen voeden met iets wat leeft, ontroerd door de lijn terug, naar de eerste tijden waarin sinds mensenheugenis altijd brood gebakken werd. Ontroerd door iemand die zich toewijdde aan wat hij deed, of hij daar nu verstandig aan deed of niet.

Geen plaatje vandaag.

Waartoe

Waartoe ben ik eigenlijk op het web? Om mezelf te laten zien, naar ik vrees.

Ik wil laten zien dat ik er ben, dat ik iets doe, beleef, denk wat de moeite waard is, maar tegelijkertijd wil ik dat juist niet. Hier is niets te zien, roep ik net zo hard, kijkt u maar liever daar, veel leuker, interessanter, beter geschreven. Laat mij maar met rust.

En toch moet ik zo nodig een weblog hebben, en nog een film maken ook, over iemand anders dan wel, maar toch. Je zou het het Vandenb-syndroom kunnen noemen, maar laat ik eerlijk zijn en het het Licht&Open-syndroom noemen, of, excuseer de woordspeling, het Dicht&Open-syndroom.

Ik wil wel van me laten horen, maar laat niemand er iets van vinden, of toch wel, maar dan alleen iets waar ik geen moeite mee heb. Omdat ik zelf nog steeds niet weet of het deugt. Maar goed, als ik niets doe, deugt het zeker niet.

Kicken en knallen dan maar, en God dienen natuurlijk, om hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn. Hier maar eens beginnen.

Brief aan een weduwe

Ik aarzelde even bij de titel, want mogelijk krijgt de weduwe deze website onder ogen. Waarschijnlijk is het niets dan aangeleerde correctigheid dat ik even terugschrik: o jee, een weduwe, dan is er dus iemand dood, voorzichtig aan, fluisteren en op je tenen lopen.

Ik heb niets kwetsends te melden, alleen dat ik een brief heb geschreven aan de weduwe van de bakker, met de vraag of zij bezwaar heeft tegen mijn plannen. Dat dwong me nog eens kort en krachtig op te schrijven wat ik van plan ben:

(...) een documentaire te maken waarin het verhaal verteld wordt van wie Eli was, en wat hij betekende in zijn omgeving. Mijn indruk is, dat hij een eigenzinnig mens was die in veel verschillende gemeenschappen een (tegendraadse?) rol speelde. Ik stel mij voor daarover te laten vertellen door mensen die hem gekend hebben: familie, vrienden, personeel, collega's, klanten, (...)

En nu ben ik aan het wachten. Niet alleen maar, maar ik merk toch wel dat het me erg bezighoudt wat haar antwoord zal zijn. Als ze nee zegt, is het hele project van de baan, moet ik iets anders verzinnen. Als ze ja zegt, moet ik echt aan de slag.