Val (een stukje met grotendeels onbegrijpelijke verwijzingen)

Het was Aswoensdag, het begin van de Vasten, en ik zat net te genieten van een heerlijke foccacia van de Falcetti-bakkerij op de hoek van de Piazza San Martino, toen ik een klaaglijk gemiauw hoorde. Op de balustrade van het balkon van de bovenburen zat een poesje, van zo te zien nog geen twee maanden oud. Het wilde naar beneden, maar durfde kennelijk niet zo goed.

Ik dacht dat het beestje toch moest kunnen zien dat er geen ruimte was om te landen als het zou springen. Geen dier kan toch beter zien dan een kat? Ja, van de valk en de arend en andere roofvogels is natuurlijk ook bekend dat ze uitzonderlijk goede ogen hebben, mijmerde ik, maar... Ach, wat een onzin, het was pas een paar maanden oud. Door vallen en opstaan, nietwaar?

En wat gebeurde er met het katje? Van de val kan het zich waarschijnlijk niets meer herinneren, afgaande op het verdwaasde kattesnoetje dat onder de struiken vandaan kwam. Ik glimlachte naar het diertje, maar het verdween snel onder de verwilderde plantengroei langs de rand van mijn tuintje. Nu maar afwachten of het nog terugkomt.