Stokje

Van "de heer" Molovich kreeg ik een stokje. Nu is het geloof ik niet chill om een stokje aan te nemen, maar ja, ik had er nog nooit één gekregen, en allerlei serieuze mensen overwogen serieus om het aan te nemen, dus toen dacht ik: toe dan maar. Vijf verhaaltjes over mij, die nieuw zijn, omdat nog niet veel mensen ze kennen.

1. We beginnen gewoon met het allerschokkendste: ik ben de enige mens op het westelijk halfrond die nog nooit een bewegend (en ik geloof eigenlijk ook geen stilstaand) beeld heeft gezien van het tweede vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde. Ik was thuis, in Nederland, zonder televisie (zie 2.), mijn echtgenote zat op de Waddenzee in zwaar weer, ik zorgde dag en nacht, met flesjes moedermelk uit de vriezer, voor onze dochter van acht maanden oud, en ik hoorde het nieuws voor het eerst twee dagen na dato op de radio. Toen was het voor iedereen al zo reëel geworden, en werd er op zo'n manier over gesproken, dat ik dacht dat het niet waar was wat ik hoorde. Een soort War of the Worlds-achtig iets. Maar neen.
(1b. in tegenstelling tot wat mensen vaak zeggen, leven we in Nederland niet op het westelijk, maar op het oostelijk halfrond)

2. Niet alleen toen, maar ook nu, en ook al vele jaren daarvoor, heb ik geen televisie in huis. Ik ben te verslavingsgevoelig om me zo'n ding te kunnen veroorloven, als ik er een in huis heb kijk ik al gauw uren achter elkaar naar dingen die ik niet wil zien. Sommigen die ik dit vertel kijken me bevreemd aan, anderen worden opeens heel blij - dat er nog mensen bestaan zonder TV, wat heerlijk. Ik heb wel een computer, en nog één, en nog één.

3. Ik was ongeveer een jaar lang (iets langer nog? Ik weet het niet meer precies) freelance theatertechnicus. Voor mimegroep S. werkte ik samen met M., die net als ik zelfstandig kon lezen en schrijven, en buiten dat ook een gymnasium-opleiding had. Zo kon het gebeuren dat we in "De Kloostertuin" in Woerden samen naar een vloertegel stonden te kijken, en probeerden te ontcijferen wat de Latijnse tekst erop betekende. Even tevoren hadden we met veel moeite een halve Jaguar, op zijn kant, door de boogjes van de gang van het voormalige klooster weten te wringen. Op het hondje dat we daar altijd voor gebruikten ging het niet - te hoog. Toen we ons toevlucht hadden genomen tot het schuiven op een omgekeerde vloermat, lukte het met enige moeite. Ik was een klein jaar geleden weer in Woerden om een optreden te gaan zien - op het stucwerk bovenaan één van de bogen zat nog steeds wat rode lak van de Jag.

4. Op de lagere school kreeg ik ooit eens een bal tegen mijn hoofd waar M. mee aan het balspelen was. Hij was zo'n beetje het kleinste jongetje uit de klas, ik was de langste.
Ik werd pissig en pakte M. op en hield hem ondersteboven, waarna S., op wie ik verliefd was, riep: Niet doen!
Ik had sowieso geen flauw idee wat ik verder met hem had moeten doen, maar kennelijk zag het eruit alsof ik hem ernstig wilde verwonden, wat ergens ook wel zo was op dat moment, alleen wist ik niet goed hoe ik dat aan moest pakken. Maar S. bood me een uitweg, en ik besloot grootmoedig hem dan maar te laten gaan.

5. Een terugkerende droom die ik heb, gaat erover dat ik eindexamen moet doen, dat ik wiskunde moet doen en het niet ga redden. Een bevreemdende droom. De angst die ik voel om te mislukken is reëel. Het voelt echt, de wanhoop dat ik het niet ga halen en dat er niets aan te doen is. Een droom die velen wellicht kunnen invoelen, omdat ze het, of zoiets, hebben meegemaakt aan het einde van hun middelbare-schooltijd. Maar ik heb nóóit zoiets meegemaakt in die tijd! Alles ging altijd vanzelf, toen nog, ik deed een vak extra en haalde fluitend alles wat ik moest halen. Waarom nou toch deze droom, en niet één over de dingen waarvan ik later het gevoel had dat ze werkelijk misgingen? Goed, er valt zonder moeite wel wat aan te koude-grond-psychologiseren, maar toch bevreemdt het me.
En dat is vijf.

Goed.
En zo'n stokje, dat geef je dan ook weer door. Vijf moeten het er zijn. Geheel vrijblijvend, en ik vraag me af wie het aan gaan pakken, want degenen aan wie ik het zou willen geven lijken me ook de mensen van wie het het minst waarschijnlijk is dat ze er iets mee gaan doen, en dan heb ik er al een paar laten afvallen, maar wie weet, mijn inzicht in de menselijke psyche vertoont nog steeds hiaten: de gevierde schrijver Richard O., de geen adjectieven behoevende Louter, levende legende Klaus "IEML" Gena, de gevierde illustratrice Eliane D., en, waarom ook niet, de door mij min of meer pas ontdekte (ik was er wel eens eerder geweest, maar merkte nu pas hoe fijn lezen het er is) Casper. En nu maar hopen dat iemand mijn blog leest, zodat deze groten van de internationale Nederblog-wereld überhaupt vernemen dat ze een stokje hebben gekregen...