Wandeling

Een pad langs de stadssnelweg, verborgen achter de geluidsschermen en dan onder de weg door, waar niemand het ziet.
Een park dat geen park is, door grote bankgebouwen ingeklemd.
Een huis waar je niet heen kunt en dat staat waar geen huis kan zijn; tussen wegen, busbanen, kantorenparken. Toch staat het daar, aan het water, leibomen ervoor, gazon rondom.

Graven waarbij de hele nacht lichtjes branden.
Een wijk die Bordewijk ademt, knorrende beesten, blokken, nee ik ben geen kenner, maar ik weet wel hoe Bordewijk proeft, je kunt toch ook de smaak van verbrand mensenhaar ruiken; jaren dertig, met nog een ruw mysterie in wat nu plat geworden is - wat er zou gaan kunnen, wat nu het kan een wanhopig makende leegte blijkt te zijn.
Een man in een wit huis die kijkt naar een gehelmde Japanner in een bobslee.

Terug langs de kathedraal, de yogazaal (voor de kathedraal een grote puincontainer, weer een decor dat zijn vergankelijkheid waar mag maken).
Langzaam sijpelt het gewone leven weer terug in mijn bewustzijn; het huis, de kinderen die liggen te slapen, de dag van morgen, de dingen.

Linksaf, rechtsaf om de hoek weer thuis. Slapen.