Los van de vorm

Doen wat je sterk maakt, doen waar je kracht niet stokt, doen wat stroomt. En dus niet stoppen, ook niet als het stopt. Doorgaan als alles stil ligt, ook in je.

Ik moet een keuze maken, niemand anders kan dat voor me doen, en zo sta ik weer op het zelfde punt. Ik sta aan de rand, ik ben de enige die iets uit kan richten en ik ben als de dood om dat te doen. Ik sta aan de rand en wacht af.

Wat heb ik te vertellen? Dat mensen in liefde leven, noodzakelijkerwijs, en dat dat is waar het om gaat. Dat is waar ontroering zijn oorsprong vindt - niet vertedering. Er zijn uitingen van liefde die proberen te vertederen, maar dat heeft met liefde niets te maken. Dat heeft te maken met vormgeving, en liefde staat los van de vorm.

But there's a catch: we moeten liefde wel vormgeven - anders hebben we niks. Het hele leven is niets anders dan een probleem van vormgeving. Dat is ook het enige dat de kunst ons te bieden heeft, omdat kunst niets anders is dan het oplossen van problemen van vormgeving. Het spiegelt wat wij elke dag te doen hebben, maar vaak niet zo bewust doen of kunnen doen als de kunstenaar die schept. Toch doen we niets anders, de godganse dag: scheppen, alsof je leven ervan afhangt. Omdat je leven ervan afhangt, alles wat je niet schept bestaat niet.