Hoe vreemd kan het gaan...

Lieve S.,

Hoe vreemd kan het gaan...

Gisteravond was ik een beetje willekeurig aan het zwerven op het web. We hadden elkaar al weer een hele tijd niet gezien, maar ik was toevallig aan het zoeken geweest of ik jouw naam ergens tegenkwam. Toen kwam ik natuurlijk ook bij de site van het R*** Lyceum terecht.

Ik klikte door naar "Afscheid leraren" of iets van die strekking - en zag daar opeens een foto van jou, stralend met de Meester Staal-Prijs (naar de ik-figuur in Schoolland en De gelukkige klas van Theo Thijssen) die Frans T*** voor zijn afscheid heeft bedacht! Gefeliciteerd man! Wat een mooie prijs, wat een mooie betekenis: genoemd naar iemand met oog en hart voor leerlingen, geschonken door iemand die je altijd hebt genoemd als een man die je ontzettend hoog acht. Gefeliciteerd, gefeliciteerd! Ik word er helemaal enthousiast van!

Weet je nog dat je vijf, tien jaar geleden zo vaak aan het tobben was, waarom je nou eigenlijk deed wat je deed, of je daar niet wegmoest, wat je nou eigenlijk te bieden had. Ik weet al ruim twintig jaar dat je een fantastische docent en een gedreven en liefdevol mens bent, en hoewel ik niet weet of het voor jou dezelfde betekenis heeft, zie ik dat opeens weer heel duidelijk door deze prijs. En ik heb het idee dat jij het de afgelopen jaren zelf steeds meer bent gaan weten en durft te weten. Jezus man, wat is het toch raar - hoe veel ik van je hou. Zit zomaar met tranen achter de computer; dat had geen van ons tweeën kunnen denken toen je twintig jaar geleden op school kwam, en mijn klasseleraar werd.