Ontroering

Ik heb allerlei heldere A4-tjes geschreven over "communicatie", "eigenzinnigheid" en andere redenen waarom ik nu juist dit wil gaan doen, deze film maken over deze man. Mooie woorden, maar uiteindelijk gaat het mij, ongelukkigerwijs, om ontroering.
Of nee: mijn motivatie komt voort uit ontroering.

Ik wil ontroeren omdat ik zelf ontroerd ben, en ik de overtuiging heb dat het mensen mooier maakt, verder brengt als ze ontroerd kunnen raken.

Ontroerd door brood? Door iemand die eigenwijs flauwe grappen stond te maken met zijn klanten en zijn personeel en die, voor zover ik hem kende, onbereikbaar was als je te dichtbij kwam?
Ontroerd door het gevoel van aarde en passie dat hoort bij brood bakken, ontroerd door de magie van mensen voeden met iets wat leeft, ontroerd door de lijn terug, naar de eerste tijden waarin sinds mensenheugenis altijd brood gebakken werd. Ontroerd door iemand die zich toewijdde aan wat hij deed, of hij daar nu verstandig aan deed of niet.

Geen plaatje vandaag.