Alchemie

"In het begin van zijn jeugd weet iedereen wat zijn eigen legende is. Op die leeftijd is alles duidelijk, alles is mogelijk en niemand is bang om te dromen van alles wat hij zou willen doen in zijn leven. Maar met het verstrijken van de tijd steekt een geheimzinnige kracht de kop op, die probeert te bewijzen dat het onmogelijk is de eigen legende waar te maken.
"... wie je ook bent of wat je ook doet, als je echt iets wilt, komt dat doordat die wens ontstaan is in de ziel van het heelal. Dat is jouw missie hier op aarde.
"En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt." (uit: Paulo Coelho, De Alchemist)
Toch weer in een somberte verzeild geraakt die mij de lust tot schrijven danig benam.
Roeland vroeg me een paar maanden geleden: als je zou moeten kiezen, zou je dan liever het zelfde verhaal in een andere vorm vertellen, of liever wel een film maken, maar over een ander onderwerp? Ik wist het even niet, en vertelde hem toen dat ik geen keuze kon maken. Het gaat me eigenlijk om geen van beide: ik wil vertellen wat ik te vertellen heb, en dat is niet aan Eli of een documentaire gebonden. Ik doe het nu al; gebrekkig, dat wel, maar enigszins gebrekkig zal het altijd blijven. Beter dan in de best mogelijke vorm kun je toch niet schrijven, niet tekenen, niet filmen. Het is maar vorm, en vorm is niet wat ik te vertellen heb.
En vervolgens spelen, omdat het er toch niet toe doet. Dan kan ik net zo goed die film wel maken. Op een dag ben ik toch dood, heb ik in ieder geval wat leuks gedaan.


6 Commentaren:
Wat een prachtige tekst uit De Alchemist. Ik ervaar het momenteel aan den lijve op een bepaald gebied in mijn leven.
Moge U het ook ervaren, heer Joost.
Op welk gebied, vraag ik me dan af. Maar dáár lezen we dan weer niets over op uw web-log (waarom spreken we elkaar trouwens met U aan?), Vrouwe Leez.
Tja, zo is onze etiquette nu eenmaal. Bij 'heer' hoort 'u'. Indien u wenst, kan ik uiteraard overschakelen naar een wat vrijpostiger vorm.
Mijn weblog is geen dagboek. ik ga niet alles aan de neusjes van mijn lieve lezers hangen ;)
Bij mij lijkt die geheimzinnige kracht omgekeerd te werken. Ik was vroeger helemaal niet in staat om te dromen. Als men, zo rond mijn zesde levensjaar, aan mij vroeg wat ik later worden wilde, moest ik het antwoord schuldig blijven, want hoe kon ik nu weten wat het leven voor mij in petto had. Neen, ik durfde niet te dromen, bang als ik was dat mijn vrijpostigheid om die dromen te hebben bestrafd zou worden door wat dan ook, het lot om het maar een naam te geven, iets in ieder geval wat er op uit was om mij een loer te draaien. Inmiddels heb ik geen enkele moeite meer om mijn eigen legende te creëren, voel ik mi beter dan ooit en heb ik het gevoel dat de wereld aan mijn voeten ligt. Wat trouwens niet hoeft te betekenen dat ik er iets wezenlijks anders mee ga doen dan ik reedsch doe, en dat is een beetje in de marge opereren. In de marge voel ik me toch het fijnst. Is altijd al zo geweest. Ook toen ik nog geen dromen in mijn leven toestond.
En, Joost? Hoe is het nu met uw naar ik mag hopen tijdelijke somberte, uw filmplannen en alles wat u ons nog meer te vertellen heeft?
En, Joost?
Een reactie plaatsen
<< Home